به گزارش «
سراج24» به نقل از راشاتودی، حملات هوایی امسال آمریکا با هواپیماهای بدون سرنشین به افغانستان، 447 حمله بوده که موجب کشته شدن هزاران نفر شده است، اگرچه با کاهش نظارت هواپیمایی هم همراه بوده است.
در زمانیکه آمریکا در حال واگذاری نیروی نظامی به دولت افغان و برنامه ریزی برای خروج نظامیان از این کشور تا سال 2014 است، رکورد جدید 447 حمله هوایی با هواپیماهای بدون سرنشین به این کشور جنگ زده در سال 2012 اعلام می شود. نه تنها تعداد حملات امسال با هواپیماهای بدون سرنشین به افغانستان به مراتب بیشتر از سال های قبل بوده است، بلکه تعداد حملات در این جنگ هشت ساله به افغانستان بیش از پاکستان بوده است. تعداد حملات هوایی به پاکستان در حدود 338 حمله بوده است.
داده های منتشر شده از سوی «نیروی هوایی آمریکا» نشان می دهد که حتی بعد از کشته شدن اسامه بن لادن، رهبر سابق گروه تروریستی، در سال 2011 و فروکش کردن کشمکش ها و اختلافات، حملات هوایی به افغانستان همواره درحال افزایش بوده است. سال گذشته، تعداد حملات هوایی با هواپیماهای بدون سرنشین به افغانستان 294 مورد گزارش شده که در مقایسه با تعداد 278 حمله در سال 2010 افزایش داشته است.
میانگین حملات هوایی آمریکا هم هر ماه درحال افزایش بوده است. امسال میانگین حملات هوایی در ماه 33 مورد بوده، درحالیکه این رقم در سال گذشته 24.5 مورد اعلام شده است. در همین زمان مشابه، حملات هوایی با هواپیماهای بدون سرنشین با افزایش انتقادات از سوی قانونگذاران و مردم آمریکا روبرو بوده است.
در گزارش ماه دسامبر «بنیاد دنیای نو»، استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین که موجب کشته شدن صدها کودک، و احتمالاً تعداد افراد بیشتری که گزارش نشدند، می شود، محکوم شد. در پاکستان، براساس گزارش های منتشر شده 178 کودک درپی حمله با هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا کشته شده اند.
جرج مونیبوت، نویسنده روزنامه گاردین، که گریه رئیس جمهور اوباما را به خاطر کشته شدن 20 کودک در تیراندازی ایالت کنتیکت تظاهری و ریاکارانه می داند، درحالیکه حقیقت کشته شدن صدها کودک در حملات هوایی برون مرزی را نادیده می گیرد، اینگونه می نویسد: «اوباما تعمداً کودکان را نمی کشد. اما مرگ آنها، پیامد اجتناب ناپذیر شیوه به کارگیری او از هواپیماهای بدون سرنشین است.»
نظارت هوایی آمریکا در افغانستان به طور چشمگیری کاهش یافته است، اما هنوز هم حملات هوایی با هواپیماهای بدون سرنشین در طیف وسیعی اتفاق می افتد. گشت های مراقبتی، که اکثراً از طریق هواپیماهای بدون سرنشین انجام شده اند، از میانگین 3,183 در ماه در سال 2011 به 2,954 مورد در سال 2012 کاهش یافته اند.
پیتر دبلیو سینگر، که سمینار «ابتکار دفاعی قرن 21» را در مؤسسه بروکینگز برگزار می کند، عنوان کرده است: «شمار دیگری از اطلاعات قوی بیانگر این حقیقت هستند که سیستم های بدون سرنشین در اینجا هستند و اینجا هم می مانند.»
درضمن، رسانه ها همچنان به انتشار گزارش های دلخراش در رابطه با تأثیر حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا، هم بر روی قربانیان و هم بر روی افرادی که مجبور به اجرای این حملات مرگبار هستند، ادامه می دهند.
در نشریه آلمانی «دراسپیگل»، گزارش خلبان سابق هواپیمای بدون سرنشینی منتشر شد، که پناهگاه وی در نیومکزیکو قرار داشت و از آنجا از طریق صفحه تلویزیون شاهد حمله هوایی بود. بعد از آنکه خلبان این هواپیمای بدون سرنشین، موشک «هلفایر» را به خانه ایی کاهگلی در شمال افغانستان پرتاب کرد، شاهد راه رفتن کودکی در تصویر بود. بخش عمده ایی از خانه به طورکامل تخریب شد و خلبان دیگر کودک را در تصویر ندید. به گفته خلبان، واقعه آن روز تأثیر بدی بر وی گذاشت و هنوز هم به انسان هایی که آن روز سرنوشت شان را تعیین کرده بود، فکر می کند.
او می گوید: «احساس می کردم که از انسانیت به دور افتاده ام.»
اما چنین وقایعی در افغانستان و پاکستان متداول هستند. درحالیکه ممکن است آمار دقیق کشته شدگان افراد غیرنظامی درپی حمله هواپیماهای بدون سرنشین به درستی اعلام نشود، اما تعداد آنها هزاران نفر است که به شکل چشمگیری هم درحال افزایش هستند.
